De serie “Buitenruimte” ( 2002) verlegt en verbreedt de horizon naar het landschap. Verstilde vergezichten in ‘gestapelde’ horizontale banen. Kleur, licht en diepte geven de imaginaire landschappen hun eigen karakter.
Hoewel de werken wel degelijk refereren aan landschappen, prefereer ik de naam “Buitenruimte”. Het werk is niet geschilderd naar voorbeelden uit de waarneming. Alle buitenruimten zijn imaginair. Alles wat nu – en ooit – is waargenomen in de ‘buitenruimte’ wordt in het hoofd afgebroken en tijdens het schilderen opnieuw opgebouwd. Datgene wat op het linnen wordt ‘toegelaten’ vormt een specifiek en herkenbaar ‘landschap’.
De werken bestaan uit horizontale geledingen. Daarmee komt het accent op het ‘panorama-kijken’. De horizontale ‘stapeling’ doorbreekt het gebruik van de meer traditionele middelen om ruimte te scheppen. Door het ritme van de ‘bandbreedte’, de kleursamenstelling en de suggestieve details op de grens van de kleurvlakken balanceert het werk tussen een ‘platte stapeling’ en een suggestieve ruimte